Dostosowanie swojego biznesu do unijnych wymogów dotyczących opakowań to, obiektywnie rzecz biorąc, rozsądne rozwiązanie dla wielu przedsiębiorców. Stosunkowo niedrogie (chociaż czasochłonne na etapie wdrażania) procedury i audyty pozwalają w pośredni sposób zarobić lub zaoszczędzić ogromne ilości pieniędzy, chroniąc przed dotkliwymi karami finansowymi. Bezproblemowa i legalna sprzedaż za granicę brzmi kusząco, prawda?

Prawda. Chociaż przy rejestracji w systemach BDO i EPR nie ma żadnego prawnego obowiązku korzystania z usług prawnika, to doświadczenia naszych klientów wskazują na to, że dla własnego spokoju warto odezwać się do specjalisty (np. do nas). Już tłumaczymy dlaczego.

Wielu sprzedawców e-commerce nie zdaje sobie sprawy, co czeka ich w najbliższej przyszłości. Z pozoru proste kwestie, takie jak pakowanie towarów, stają się przedmiotem wyrafinowanych regulacji unijnych.

Kto tak naprawdę jest producentem? 

Zanim rozpoczniesz analizę pudełek, w pierwszej kolejności sprawdź czy kwalifikujesz się jako „producent” a nie np.: dystrybutor. Jest to o tyle istotne, że decyduje to o obowiązkach.

Zacznijmy od podstaw. Przepisy definiują „producenta” niezwykle szeroko. Producentem w rozumieniu prawa jest każdy wytwórca, importer, a nawet dystrybutor udostępniający dany produkt na rynku. Co to oznacza w praktyce dla firmy?

1. 1. Jeśli firmy sprowadzają produkty z państw trzecich i sprzedają je w Polsce, są traktowane jako producenci.
2. 2. W przypadku zakupu od polskiego dystrybutora, który z kolei sprowadził je z krajów trzecich, odpowiedzialność spoczywa na owym dystrybutorze.
3. 3. Najbezpieczniejszą opcją jest zakup od polskiego wytwórcy, który sprawia, że to on jest podmiotem odpowiedzialnym za obowiązki opakowaniowe. Kluczowe jest ustalenie własnego statusu i zweryfikowanie, czy to Twoja firma jest pierwszym podmiotem wprowadzającym produkty na rynek UE.

Jeżeli jesteś producentem, to niestety ciąży na Tobie szeroki wachlarz obowiązków. Wynika to z „Rozszerzonej odpowiedzialności producenta). Sytuację dodatkowo komplikuje to, że w relacji z klientem A możesz być uznany za producenta podczas gdy w kontakcie z klientem B za dystrybutora.

Gdybyśmy mieli tu opisać każdy wariant, musielibyśmy napisać książkę. Pomimo wszystkich ryzyk, uporządkowanie kwestii opakowaniowych oraz statusu to rozsądny krok. Możemy zabrzmieć mało obiektywnie, ale dla własnego spokoju, zapraszamy do kontaktu. Przeprowadzimy Państwa przez ten proces od A do Z.

Czy potrzebuje EPR/BDO

Jeśli firma prowadzi sprzedaż za granicę, konieczne jest posiadanie numerów EPR (Rozszerzona Odpowiedzialność Producenta). Obecnie systemy te są bardzo rozproszone i rejestracja odbywa się oddzielnie w każdym kraju.

W Polsce obowiązuje nas system BDO. Z kolei w Niemczech należy zgłosić się np. do rejestru EAR czy Interseroh (oraz LUCID) a we Francji działają systemy takie jak Ecosystem czy Citeo.

Dla sklepów internetowych oraz sprzedawców na platformach typu Amazon czy Allegro kluczową zmianą jest to, że każda platforma będzie wymagała dostarczenia numerów EPR oraz BDO. Co więcej, w każdym kraju, do którego firmy wysyłają towary, muszą być zarejestrowane w lokalnym systemie EPR.

Koniec z wożeniem „powietrza„, oraz „niejasnym” składzie opakować

Wielkimi krokami zbliża się data 12 sierpnia 2026 r. Od tego momentu koniec z wysyłaniem małych przedmiotów w ogromnych pudłach. Pusta przestrzeń w paczce nie będzie mogła przekraczać 40% całkowitej objętości pudełka.

Co absolutnie kluczowe, wszelkie materiały wypełniające takie jak np. folia bąbelkowa, poduszki z powietrzem, skropak czy też wióry papierowe, w świetle prawa traktowane są jako przestrzeń pusta.

Od wspomnianego 12 sierpnia 2026 r. żadne opakowanie nie zostanie legalnie wprowadzone na rynek Unii Europejskiej bez formalnej Deklaracji Zgodności UE (DoC). W przypadku modelu dropshippingu, opakowania przychodzące z państw trzecich mogą nie spełniać wymogów, a pełna odpowiedzialność karna i finansowa spada na polskiego sprzedawcę. 

Dochodzą do tego rygorystyczne limity substancji niebezpiecznych. Dokumentację techniczną potwierdzającą te kwestie należy przechowywać na żądanie organów nadzoru przez 5 lat (opakowania jednorazowe) lub 10 lat (wielokrotnego użytku). Z dniem 12 sierpnia 2026 r. wchodzą w życie krytyczne limity dla dwóch grup substancji. 

Pierwszą z nich stanowią metale ciężkie: ołów, kadm, rtęć oraz chrom sześciowartościowy. 
1. Łączna suma stężeń tych czterech pierwiastków w żadnym elemencie opakowania nie może przekroczyć wartości 100 mg na jeden kilogram materiału opakowaniowego (100 mg/kg). 
2. Przedsiębiorcy muszą upewnić się, że zarówno farby używane do nadruków logotypów, kleje introligatorskie, jak i same surowce barierowe nie są zanieczyszczone tymi metalami na etapach produkcji

Drugą są tzw. PFAS zazwyczaj te materiały stosowane są w branży spożywczej
1. Opakowania mające kontakt z żywnością nie mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli badanie analityczne wykaże stężenie pojedynczej substancji z grupy PFAS na poziomie wyższym niż 25 ppb, lub jeżeli suma wszystkich zidentyfikowanych substancji z tej grupy przekroczy 250 ppb
2. Komisja Europejska opracowuje obecnie szczegółowe wytyczne określające stopniowe metody badawcze (stepwise testing approach), mające na celu standaryzację procedur laboratoryjnych na całym kontynencie.

Wymagania dotyczące oznaczeń na opakowaniach

1. Ujednolicone piktogramy
2. Kody QR ułatwiające segregację oraz zawierający informacje o śladzie węglowym
3. Jasna informacja o składzie produktu, która ma np. jasno wskazywać rodzaj plastiku lub tektury

Są to obowiązki, które de facto zależą od dostawcy opakowań, jeżeli jest zewnętrzny wystarczy zwyczajnie zweryfikować czy dostosował się do przepisów.

jest to o tyle istotne gdyż od 12 sierpnia 2026 r. żadne opakowanie (ani karton klapowy, ani folia stretch, ani wypełniacz powietrzny, ani taśma klejąca) nie będzie mogło zostać legalnie wprowadzone na rynek Unii Europejskiej, jeśli nie będzie posiadało formalnej Deklaracji Zgodności UE.

UWAGA, w przypadku tzw. dropshippingu jest to szczególnie istotne. Opakowania z Chin i innych państw trzecich mogą nie spełniać wymogów a odpowiedzialność za to przypada polskiemu sprzedawcy

Dokumentacja techniczna i ocena zgodności 

Każdy rodzaj opakowania wprowadzany na rynek musi posiadać Deklarację Zgodności UE (DoC), która z kolei musi być poparta rzetelną dokumentacją techniczną. 

Dokumentacja ta ma udowadniać między innymi, że opakowanie zostało odpowiednio zminimalizowane oraz że nie przekracza limitów substancji szkodliwych. 

Przepisy narzucają twarde terminy retencji danych. Dokumentację należy przechowywać i udostępniać na żądanie organów nadzoru przez okres 5 lat w przypadku opakowań jednorazowego użytku lub przez 10 lat w przypadku opakowań wielokrotnego użytku.

Ewidencja tonażowa i raportowanie do systemów

wprowadzający opakowania na rynki docelowe muszą prowadzić bardzo dokładną ewidencję określającą materiał, wagę poszczególnych komponentów opakowania, klasy recyklingowe oraz kraje przeznaczenia. Zebrane informacje należy cyklicznie raportować do krajowych rejestrów. 

W Polsce – BDO, gdzie roczne sprawozdanie opakowaniowe należy złożyć do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy. 

Przy sprzedaży zagranicznej – podobne sprawozdania składa się do odpowiedników BDO w krajach docelowych (np. system LUCID w Niemczech).

Rozporządzenie wymaga przekazywania danych o znacznie wyższym stopniu szczegółowości, ułatwiając naliczanie zróżnicowanych opłat ekologicznych. Z uproszczonych wymogów raportowych będą mogli skorzystać jedynie ci przedsiębiorcy, którzy wprowadzają na rynek mniej niż 10 ton opakowań rocznie.